De pijn zingen

Hoe is het om getuige te zijn van het lichamelijk en geestelijk lijden van een geliefde? En wat als er een zelfgekozen einde komt aan een lang en intiem leven samen? Bep van Muilekom schreef een openhartig boek over het leven met haar man die vele jaren leed aan chronische pijnen. Zij wilde met het boek De pijn zingen het onzichtbare lijden, de eenzaamheid ervan, aan het licht brengen.

Het boek is het verslag van een verkenningstocht, een poging om de eenzaamheid van de pijnlijder aan het licht te brengen, van de onmacht en verwarring van wie de weg met hem gaat.

Het is een openhartig verhaal, een kaleidoscoop van liefdevolle herinneringen, overpeinzingen, dagboekaantekeningen en briefcitaten. Met de literatuur, memoires, en films als gidsen door het land van de rouw.

“Lees het, je wordt er blij van. En verdrietig. Dit is een boek met een ziel (je weet vast wat Szymborska daarover schrijft: een ziel hebben we niet altijd, eigenlijk alleen als we jong zijn of heel oud en lachen in een oogwenk kan omslaan in huilen, en andersom).” - Jan Oegema