Reizen in het voetspoor van Elisabeth van Thüringen (Duitsland)

Elisabeth wordt op 7 juli 1207 geboren in Hongarije als dochter van koning Andreas II en de Beierse Gertrudis van Andechs-Meranië. Als Elisabeth vier jaar oud is, wordt zij uitgehuwelijkt aan Ludwig, de zoon van de landgraaf van Thüringen. Zo komt Elisabeth op de Wartburg in Eisenach, Thüringen (Duitsland).

Eerste levensles: houd vast aan je beloften en idealen

Daar komt Elisabeth in contact met de franciscaan Rodeger. Franciscus’ ideaal van armoede, kuisheid en gehoorzaamheid, spreekt Elisabeth zeer aan. Als er in 1226 hongersnood uitbreekt bakt zij zelf brood en deelt het uit. Haar schoonmoeder is bang dat Elisabeth zoveel zal uitdelen, dat de familie zelf tekort komt. Ludwig verzoekt Elisabeth dan ook te stoppen.

Ze gaat echter onvermoeid door. Op een dag komt ze, met een mantel vol broden haar man tegen in de straten van Eisenach. Ze is betrapt! Hij vraagt haar haar mantel te openen… maar er vallen rozen uit in plaats van broden. Zo wordt Elisabeth gered.

Ludwig gaat mee op kruistocht en overlijdt in Italië aan de pest. De kroon gaat hierna naar Heinrich Raspe, Ludwigs jongere broer. De familie wil dat Elisabeth met hem trouwt. Ze weigert, onder meer omdat Raspe een hork is die haar idealen niet snapt. De consequenties zijn groot: ze moet de Wartburg verlaten en alles, ook haar drie kinderen, achterlaten.

Hier is een levensles die we kunnen leren van Elisabeth: houd vast aan je beloften en idealen, ook als dat niet de gemakkelijkste optie is.

Tweede levensles: we moeten de mensen blij maken

Paus Gregorius IX trekt zich Elisabeths lot aan en laat haar op slot Marburg wonen. Daar sticht ze een Franciscusziekenhuis waar ze, samen met gelijkgestemde vrouwen, als arme zuster zieken verpleegt.

Op een dag laat ze de armen en zieken uit een straal van 20 kilometer rond Marburg bijeenroepen. Ze vraagt de mensen te gaan zitten en met haar gezellinnen deelt ze brood uit, legt vuren aan, wast voeten en zalft nagels met olie. De armen beginnen te zingen en genieten. Als haar gezellinnen zich hierover verbazen antwoordt Elisabeth: “Ik heb jullie altijd gezegd, dat we de mensen blij moeten maken.”

Dat is de grootste levensles van Elisabeth. Te vaak doen wij iets voor onszelf om er beter van te worden of een goed gevoel te krijgen. Net als Elisabeth moet anderen blij maken ons doel zijn. Als dat toch eens ieders ideaal zou zijn!

In haar ziekenhuis wordt Elisabeth ziek. Ze sterft in 1231, 24 jaar oud.

Reizen in het voetspoor van Elisabeth van Thüringen

Bezinningsreis (25-45 jaar) van 27-31 augustus:

Voor alle (ongeveer) dertigers die zich willen verdiepen in de franciscaanse spiritualiteit van Elisabeth van Thüringen én werk willen maken van hun eigen spiritualiteit. Met het franciscaanse klooster de Hülfensberg (Eichsfeld, Duitsland) als uitvalsbasis, verblijven we enkele dagen in de regio waar Elisabeth woonde. We leven en werken mee met de broeders en maken tijd om belangrijke plekken uit het leven van Elisabeth in de regio te bezoeken. We laten ons door haar krachtige levenskeuzes inspireren om zelf op zoek te gaan naar hoe we in ons eigen leven werk kunnen maken van onze spiritualiteit. Hoe geef je je spiritualiteit concreet vorm als hedendaagse mens in een seculiere wereld?

Voettocht Elisabethpad van 17-30 augustus:

Tussen Eisenach en Marburg loopt een bijzonder pelgrimspad ter ere van Elisabeth van Thüringen. Onderweg leidt het pad langs plekken uit Elisabeths levensverhaal die ons een kijkje geven in het glooiende landschap van de deelstaten Thüringen en Hessen. We lopen in een prachtig verstild landschap met bossen en weidevelden, fruitbomen en beekjes. De idyllische dorpjes op de route hebben elk een eigen verhaal, bezienswaardigheid en prachtige kerk. De afstanden variëren van circa 15 tot 25 kilometer per dag door heuvelachtig en glooiend terrein. We overnachten afwisselend op een camping, in een jeugdherberg, pelgrimshuis, gasthof/pension of herberg.

Ook op VOLZIN publiceren? Meer informatie