Terug naar de fabrieksinstellingen

Nabijheid als eerste hulp voor ouder en kind

Eén hand op een rug

Mijn kind huilt. Ik ga lager zitten, leg een hand op zijn rug en zeg niets. Geen methode, geen handleiding—alleen aanwezigheid. Mijn stem daalt mee, mijn adem vertraagt. Vaak is dat genoeg.

De reflex om te verklaren

Een paar weken geleden werd mijn zoontje onrustig wakker. In reflex greep ik naar mijn telefoon: slaapregressie, groeispurt, hoe lang duurt dit? Alles leek mogelijk, niets hielp. Hij was niet ziek. Ik besloot niets meer te verklaren en gewoon te blijven. Drie dagen later sliep hij weer als voorheen.

Wat het lichaam al weet

Juist dan zie ik hoe verleidelijk het is om te zoeken naar verklaringen. Terwijl het lichaam vaak al weet wat nodig is: je armen weten dragen, je stem weet verzachten, je adem weet vertragen. Soms hoef je niets te doen—behalve zijn. Dat is wat ik noem terug naar de fabrieksinstellingen: eerst afstemmen, dan pas bijsturen.

Nabijheid als antwoord

Opvoeden wordt zo minder een toets en meer een oefening in nabijheid.

Een huilbui die zakt met water en een schouder.

Een peuter die tot rust komt omdat je naast hem gaat zitten.

Een avond die zijn rust vindt in tandenpoetsen en één lied dat de dag afrondt.

Als nabijheid niet genoeg is

Soms vraagt een situatie meer: een nacht met koorts of benauwdheid vraagt medische zorg. Maar ook dan kan een hand, een arm, een rustige stem verzachten. Niet omdat je kalm bént, maar omdat je er bént.

Wat werkt

Niet alles hoeft opgelost. Soms is het genoeg om te zitten, te ademen, te knuffelen. Terug naar de fabrieksinstellingen is geen nostalgie naar vroeger, maar een herinnering aan wat werkt: wat verzacht, wat verbindt.

Soms is dat het enige wat nodig is. Jij, daar, in het nu.

Farida Ben Moussa
Schrijver, arts, moeder van vier kinderen

Ook op VOLZIN publiceren? Meer informatie