Met de ogen van zijn dochter kijkt René Grotenhuis opnieuw naar checkpoint Qalandia tussen Ramallah en Jeruzalem, naar de stalen draaideur en het prikkeldraad. In Gaza ziet hij de half ingestorte huizen waarin families bivakkeren. Tegelijk valt hem op hoe snel mensen een nieuwe normaliteit scheppen, zelfs in de meest absurde situaties. Aanvaarding is blijkbaar noodzakelijk om te overleven. “Misschien is het daarom vooral aan ons, buitenlanders, om telkens met nieuwe ogen te kijken en het onmenselijke te blijven zien. En het door te vertellen.”