Michel Henry behoort tot de groep Franstalige Filosofen die in de loop van de twintigste eeuw opnieuw belangstelling gingen tonen voor de vraag naar God. Waar het in het leven om gaat, wat ons bezielt en waaraan we lijden, is ten diepste niet in woorden te vatten (maar toont zich in de bezieling en het lijden zelf). Toch zoekt Henry naar een taal om het onuitsprekelijke te laten oplichten opdat we niet aan het essentiële voorbij leven. Dat verbindt hem enerzijds met een filosofie van het bewustzijn en anderzijds met de taal van de godsdienst, meer specifiek met een “naakte, van elke traditie ontdane sprekende Jezus”.