Het gekrakeel over de toekomst van de kerk in ons land is niet van de lucht. Dat is jammer, want daardoor zien we de échte crisis niet, namelijk dat niemand - ook de critici niet - een idee heeft wat er moet gebeuren. Laten we dat ‘niet weten’ tot uitgangspunt nemen, stelt Erik Borgman voor. We staan met lege handen. Wij zijn de kerk; ook als de kerk op instorten staat. Laten we kijken wat er in ons gaande is. Want ‘in ons’ ligt de hoop.