“Wat er in de wereld van nu gebeurt – Parijs, de vluchtelingenstroom – heeft zijn weerslag op de microwereld van mensen die kwetsbaar zijn”, zegt Marinus van den Berg. Daarom zoekt hij naar woorden van bemoediging juist nu we met stomheid geslagen zijn. We moeten proberen de hoop ondanks alles aan te blazen als een bezielend vuur. Een vuur dat niet vernielt maar samensmeedt. “U een echo van liefde om niet / houdt mij hoopvol overeind.”