Dwalend over een kerkhof blijft Vincent Duindams oog haken bij een opvallende spreuk: “Vroeger was ik slaaf van de arbeid, maar nu ben ik in elk opzicht vrij.” Een relativering van het arbeidsethos? Zeker, maar moeten we wachten tot onze dood om ‘vrij’ te zijn? Of kunnen we de identificatie met wie we denken te zijn nu al matigen? “Onthecht je van elke rol of positie. Dan ben je ‘vrij’, hier en nu al.”