"Scheiden is voor mij een dikke no go", schreef Annemarie Scheerboom vorige maand in haar column. "Want wat ik ook zou beslissen, het katholieke huwelijk kan ik niet meer ontbinden." Haar stellingname maakte verschillende reacties los. Vandaag komt Annemarie op het onderwerp terug.
Lees meer over
Maar wat met de persoon die ontrouw is geweest, vreemd is gegaan, het rechte pad verlaten heeft, maar vele jaren later oprecht spijt heeft van zijn ontrouw. De scheiding is voltrokken, ieder is zijn weg gegaan. Er is geen weg terug. Het is een weg van diepe eenzaamheid, ook in de Kerk. Je moet het doen met je relatie met de Heer, waarvan je hoopt en gelooft dat Hij in je omhelst in zijn barmhartigheid. Maar het is een eenzame weg.
Je voelt je gefaald, je bent je bewust van je ontrouw jegens God en je naaste. Daarbij ben je in zekere zin ook jaloers op die koppels die het toch klaar hebben gespeeld trouw te zijn aan elkaar, ook doorheen moeilijke perioden.
En de Kerk ... ja hoor, die heeft alle recht, en in zekere zin is het haar plicht, de waarde van de trouw binnen een huwelijk te blijven verkondigen.
Zie mijn eerdere reactie vandaag. Daaraan toevoegend: berouw doet óók 'n beroep op liefde. Dus: werken aan schadeherstel, daarbij beschadigde mensen / relaties tijd en ruimte latend om weer heel te worden in zijn/haar eigen tempo. Wij zondaars komen natuurnoodzakelijk ALTIJD op het tweede plan; dat is een onlosmakelijk onderdeel van boete / herstel dat men als persoonlijk kruis zal moeten dragen, maar waarvoor men ook de kracht zal krijgen vanwege Gods barmhartigheid. (Zie Paulus in 2Kor.8-10)
De overwegend ritualistisch en of intellectualistisch ingestelde rk en prot. kerken hebben doorgaans weinig aandacht voor de sociale kant van de verzoening (God en spreken namens God staat er centraal!), net zoals ze te weinig aandacht hebben voor de mystieke kant van het christelijk geloven: de herhaald ervaarbare ziels- c.q. gevoelsmatige éénwording van mensen met, ofwel de overgave, zelfgave aan (God in) Jezus. Mensen ervaren zo geen steun van Godswege. Dat God / Jezus Leeft blijft voor hen een abstractie vanwege slechte catechese, afstandelijke liturgie en teveel ritueel/symboliek, dubbelzinnigheden en theorie die niet betwist mag worden. (Onlangs zei een kerkleider: True resistance is not in the people of God. Dat schiet niet op, want nog voor je wat gezegd hebt word je zo al gediskwalificeerd!) Mensen voelen zich dan in de kou staan, lopen bij bosjes weg uit die kerken en stromen andere die wél troost beloven vol.
Woorden, woorden, en nog eens woorden, maar geen antwoorden. Bijna 25 jaar getrouwd, vrouw blijkt lesbisch te zijn en zegt: adieu, en trouwt met andere vrouw. Sinds 2000 elkaar niet meer gezien of gesproken, dus heel je mooie huwelijkstrouw verhaal stopt gewoon, terwijl ik nog steeds volgens de RK kerk gehuwd ben. Wat een poppenkast, die ik maar niet ongedaan krijg.
Waarom het toch beter willen weten dan Jezus; we hebben toch zijn Woord in de Schrift! Als men een levende spirituele relatie met Jezus Christus (en Zijn Woord) ontwikkelt en onderhoudt, dan heeft men precies dátgene in handen wat 'n mens door moeilijke perioden zal loodsen. Men zal bij herhaling rust en vrede vinden IN CHRISTUS!' (Mt. 11, 28) Zo zal er ook geen sprake behoeven zijn van "een eenzame weg" of slachtofferrol, want men zal weten of zich herinneren dat JEZUS LEEFT en dat je ALTIJD WELKOM bent bij Hem! Men kan en mag dus altijd alles aan Hem voorleggen, om vervolgens met gerust hart een stap terug te doen en vertrouwvol te wachten op Jezus' antwoord in de vorm van innerlijke rust en vrede. Geduld, los laten én overgave zijn hier de kernbegrippen.
Puur intellectueel en op wilskracht haalt niemand het gewenste doel: rust, vrede, geluk. Beter is het in te zetten op beproefde geloofsgewoonten. Die leert men alleen door geduldige herhaling en nog eens herhaling, GEBED, meditatie en nog eens biddende overweging. Ja, geloven vergt arbeid, inzet en standvastigheid. Nou en?
Geloven betekent dus ook 'je kruis opnemen', dag na dag, in goede en kwade dagen. Moeilijk, maar lonend. Ik weet, en hou daaraan vast. Uit liefde en dankbaarheid voor al het goeds dat mij ten deel viel, maar ook uit schaamte voor oude schuld en ondankbaarheid. Waarom U en anderen niet? Gods barmhartigheid is heus groter dan ons sombere ik zich vaak kan en of wil voorstellen!
Ik voel me niet voldaan met dit antwoord. De complexiteit van een huwelijk en huwelijkstrouw laat zich trouwens niet grijpen in een column. Ik blijf er vooral verdrietig om dat de schrijfster weinig empathie opbrengt (of ze zelfs niet vernoemt) voor situaties waarbinnen huwelijkstrouw gewoonweg onmogelijk wordt, zoals mishandeling of verkrachting.
Ik mis ook een open blik voor het lijden die mensen moeten ondergaan zoals hierboven beschreven. Ik raad de columniste aan het werk van Paul Verhaeghe er op na te lezen. "Liefde in tijden van eenzaamheid" bvb. is op dat vlak een echte eye-opener.
Ook ik gruwel van dit antwoord. Als je partner er van door gaat en je gezin en je leven in puin valt, ( dit geval met de dochter van mijn broer) kun je geen empathie en trouw meer opbrengen. Dan ben je kapot en dan kan je alleen God maar bidden om de draad van het leven weer op te pakken. Lege woorden die u spreekt, inderdaad zonder maar enige empathie op te kunnen brengen voor het leed van een ander. Overigens valt mij wel op dat het ontbinden heel wat makkelijker gaat voor koningshuizen (Monaco) dan voor jan met de pet. Mijn kind is er zwaar de dupe van geworden en ik moet iedere dag weer knokken om op te staan en dit al 20 jaar. Nee uw antwoord gooi ik over mijn schouder weg want het deugd van geen kanten. Geen enkel mens mag zo ongelukkig achter gelaten worden en dan nog eens gestraft worden door de Kerk.. Dat is ook Christelijke naastenliefde en dat mis ik in uw antwoord ten zeerste.