Gaat onze moderne hedendaagse cultuur ten onder aan ‘eroderende en matte apathie’? Het maakt nogal uit waar je kijkt, zegt Lisette Thooft: “In mijn bubbel zie ik alleen maar enthousiaste en positief denkende, hardwerkende idealisten.” En doorgeschoten individualisme? Pas als je op eigen, volwassen benen durft te gaan staan, kun je relaties en verbindingen aangaan.
Lees meer over
Ik postte deze week het onderstaande in een discussie (fragment):
´Wikipedia:
Een dichotomie is de opdeling in twee niet-overlappende structuren.
Wie op zoek gaat naar overlap tussen de bewoners van Utrecht Oost en Overvecht ziet al snel dat daar geen enkele sprake van is. Dit gebrek aan overlap tussen sociale groepen is hét kenmerk van een samenleving waarin massamobiliteit en massacommunicatie de omgang tussen individuen en groepen mensen domineren.
De hechte samenlevingen van de jaren 50 en 60 begonnen af te brokkelen onder invloed van autorijden en opbellen, om de definitieve genadeslag te krijgen als gevolg van wereldwijde mobiele communicatie en mobiliteit.
Het aantal personen dat een individu nog regelmatig genoeg ontmoet om een diepe vertrouwensband op te bouwen neemt nog steeds drastisch af. Oppervlakkige vertrouwensbanden worden wel en veel aangegaan, anders kunnen we niet meer met elkaar functioneren. Maar die contacten zijn gericht op een doel. Mensen ontmoeten elkaar nog slechts om gezamenlijk de focus op een thema of onderwerp te richten. Die, meestal beperkte, focus staat centraal en niet meer het algemene belang.´
Met de verzamelingenleer is de teloorgang van hechte contacten in de directe omgeving visueel zichtbaar te maken. Verzamelingen mensen waar individuen toe behoren kennen steeds minder nabije overlap. We zijn wel ´hecht´ met mensen op afstand, mensen met gelijke deel interesses, maar die zijn vaak nogal divers. Het verdelen van de aandacht voor anderen over heel veel verschillende contacten, heeft als resultaat dat we aan het oppervlak blijven en niet meer de diepte met elkaar ingaan.
Daardoor gaat veel van de dagelijkse tegenspraak verloren. Tegenspraak van mensen die belangrijk voor ons zijn, is het natuurlijke correctiemechanisme om niet in ons eigen gelijk te blijven hangen. Tegenspraak accepteren leidt tot inclusief denken.
In de eigen bubbel kan wel sprake van onderling inclusief denken zijn, maar een bubbel die zich alleen naar binnen richt, en zich afsluit van andere bubbels vervalt in fundamentalisme, in extremisme, in fanatisme. Voor de buitenwereld is het denken´van´de bubbel zo exclusief als maar zijn kan.
Daardoor domineert exclusief denken onze huidige samenleving. Dat geldt niet alleen voor ´rechts´ denkende mensen, maar ook voor ´links´ denkenden. Het vervelende is dat de kwalificaties links en rechts nu vrijwel parallel lopen met hooggeschoold en laaggeschoold. Laat ik het zo zeggen: ´De bubbels van hooggeschoolden domineren het maatschappelijke en politieke debat´. Omdat zij t.o.v. laaggeschoolden zeer exclusief denken en het nalaten om voldoende bruggen naar hen te slaan, nemen patstellingen en machtsusurpatie in omvang toe.