Afgelopen donderdag, de ochtend na wat ‘de bestorming van het Capitool’ in Washington is gaan heten, bad Erik Borgman tijdens het ochtendgebed spontaan voor de Verenigde Staten "en voor onszelf in de spiegel van de gebeurtenissen daar". Wat hij de avond ervoor zich had zien voltrekken, bracht volgens hem iets aan het licht dat ook in de Nederlandse samenleving zit. Maar wat? En welke reactie vraagt het?
Lees meer over
Mooie overweging, wat ik me afvraag is het volgende:
Mogen we deze pandemie niet onder Gods woede omschrijven, want we moeten tot een wake-up komen.
Ons eens bewust worden van onze hebzucht, egoïsme, individualisme en zeker onze onverschilligheid.
Dat zit er zo ingebakken, dat het bijna niet los te weken is.
We denken we dat het oude normaal straks terugkeert, maar daar geloof ik niet in.
Zelf denk ik dat nu met de nieuwe mutatie van het coronavirus nog veel zwaardere tijden komen,mtotdat we het geleerd hebben.
We zitten in de tijd van Egypte en de farao, waar verschillende plagen moesten komen om tot inzicht te komen.
Ik kan me helemaal voorstellen dat deze pandemie een vorm van Gods woede is om ons tot nieuwe mensen te maken.
Het blijft merkwaardig hoe men meent te weten dat juist God 'woedend' is. Nee, er is iets anders aan de hand: de kiezers die politici aanvuren om te scoren met onbarmhartige wetten, die kranten lezen die artikelen publiceren over 'frauduleuze steuntrekkers', die Thierry en Geert en Donald kiezen - die kiezers dat zijn wij.