Hoop

Als wij nu collectief afzien van de auto (plus caravan), camper, onze rechten op aanvullend pensioen, en dus genoegen nemen met AOW, dan kunnen boeren in ons land, agrarische multinationals enz. deels ontslagen worden van financiële verplichtingen die ontstaan door leningen die ze bij overgang naar 'n circulaire landbouw en economie niet meer kunnen nakomen. Maar hoe organiseer je die kapitaalvernietiging zonder dat banken en andere kapitaalbezitters er slapende rijker van worden en alles op huidige voet voortgaat? Moeilijk? Een rechtschapen bemiddelaar/instantie lijkt nauwelijks te vinden. Vernietiging van alle datasystemen waarin de financiële rechten en plichten van mensen en organisaties zijn opgeslagen, lijkt nog het meest snelle succes te kunnen boeken, want mensen regelen niet vrijwillig én democratisch op grote schaal de vernietiging van hun rechten. Welke dood biedt dus hoop: ons persoonlijk sterven als het misschien al te laat is voor 'n vreedzame economische transitie, of die van 'n (vluchtelingen-, godsdienst- of kern)oorlog? In Rusland, de VS, India, Pakistan, Iran, Israël enz. werken ze al aan 'n nieuwe generatie kernbommen voor 'precisiebombardementen'. Ik blijf dan toch maar liever hopen op herkerstening: individueel zoveel mogelijk sterven aan ons Ego door onze liefde voor Christus Jezus en elkaar weer centraal te stellen. Immers: de liefde (voor Jezus) is De Weg én onze enige redding! Maar waar blijft de Kerk?