De psalmen behoren door de eeuwen heen tot de meest troostrijke bijbellectuur. Maar paradoxaal genoeg bevatten juist deze psalmen ook de meest afschuwelijke passages, waarin de psalmist zijn haat en woede uit en God vraagt om zijn vijanden te verdelgen en volkeren te verjagen. Hoe ga je om met deze passages. Kun je die wel betrekken in je gebed, laat staan zingen in de liturgie? Psalmkenner Gerard Swüste zoekt een antwoord.
Lees meer over
is het niet juist goed om dat proces van reflectie en zelfonderzoek, waartoe het zingen van psalmen aanzet, uit te voeren in gezamenlijkheid? de vraag aan jezelf gesteld komt toch altijd minder aan en is makkelijker te ontwijken, dan de vraag die een ander aan je stelt.
Heel dankbaar voor deze bezinning over de 'vloekpsalmen'. Natuurlijk is psalm 139 geen vloekpsalmen. Maar ik zou niet graag hebben dat de harde verzen zouden geschrapt worden. Psalmen verwoorden levenservaringen en ze leren ons ook hoe wij er moeten mee omgaan.
Juist de genunaceerdheid waarmee je over het thema schrijft, geeft aan dat ze ook in gemeenschap gebeden kunnen worden: dan dienen ze wel thema van de bezinning of de preek te zijn. Bibliodramatische zijn ze zeer goed in gemeenschap te spelen: ecclesiogenese.