Wie trouwt, kiest voor een levenslange relatie. Wie 'levenslang' net iets te veel van het goede vindt, moet beseffen dat ook een meer vrijblijvende relatie een keuze is. Wat een levenslange relatie precies inhoudt, daar kom je pas al doende achter, maar je moet wel eerst zo'n relatie aangaan. En nee, garanties bestaan niet. Maar gelukkig staat dat ook niet in de huwelijkse voorwaarden.
Lees meer over
Eeuwige trouw en Genade van Bijstand
Goede voorbereiding lijkt me de eerste vereiste alvorens een duurzame relatie aan te gaan. Je moet willen, maar ook kunnen luisteren, en bereid zijn om je trots aan de kant te zetten en je ambities te temperen; en dat wederzijds. Kun je dat alles niet, en is er weinig serieuze groeimogelijkheid, dan wordt de relatie (huwelijk of religieus leven) een crime. De beste voorwaarde acht ik bovendien dat je je al ergens (bij God, natuur, cultuurg o.i.d.) geborgen weet; niet alleen als geloofd/cerebraal gegeven, maar als diepe, blijvende ervaring. Immers, alleen dát biedt de basis om er echt te zijn voor een ander: alleen dan ben je in staat uit jezelf te treden, je ego los te laten en je behoeftebevrediging op een laag pitje te zetten als de ander(en) plus zijn/haar/hun welzijn en ontwikkeling terecht om voorrang vragen. Wat is het dan fijn als je weet dat er Iemand is op wie je altijd kunt vertrouwen, waar je altijd terecht kunt met al je vragen, zorgen, verdriet, dankbaarheid, overgave, zelfgave enz. Iemand waaraan je jezelf dus kunt toevertrouwen voor inzicht en rust, want we hebben Zijn Woord. Op Zijn Genade van Bijstand kunnen we echt vertrouwen als we maar een persoonlijke relatie met Hem onderhouden. Wat troost er meer? Jammer dat de columniste hier geen gewag van maakt.