Bij ons thuis hing vroeger een zware deken van schuld in huis, zegt Lisette Thooft. Tegenwoordig is schuldgevoel uit de mode. Gelukkig, want schuldgevoel is als pek op je ziel. Maar voelen wij ons dan niet meer schuldig? Of is de zielen-schuld alleen maar ondergronds gegaan en manifesteert zij zich nu in spanningen, chronische klachten, vage psychologische aandoeningen, veroordelingen van anderen? Schuld is misschien wel een illusie, maar ook illusies kunnen knap hinderlijk zijn.
Lees meer over
laatst nog gebiecht ; het meest imposante woord is op het einde / na de oefening van berouw /van de priester : Ik ontsla u van uw zonden -- : Maakt een stuk lichter---
Welke zonden zijn je dan vergeven: die je je inbeeldt of die je werkelijk begaan hebt en die anderen benadeelden? Ook hier geldt: meten is weten. Wordt realistisch, en zie wat echt is en wat zelfbegoocheling, zelfsuggestie, angst. Ontkenning van de werkelijkheid door zonde en schuld aan te zien voor illusie of inbeelding heeft nog nergens toe geleid omdat je er zo niet echt mee afrekent als er echt sprake is van schuld/zonde. Alleen de waarheid maakt maximaal vrij. Alleen van ingebeelde schuld/zonde kun je je echt ontdoen. Voor de echte zondaar, schuldige ligt dat anders. Die moet met zijn/haar schuld zien te leren leven. Zijn/haar vrijheid zal dus altijd beperkt zijn. De slachtoffers en hun vrienden/familie zullen hem/haar ook vrijwel niets vergeten, en dus nooit 100% kunnen vergeven. 'n Leven lang zal men hem/haar de schuld nadragen, tenzij ze heiligen zijn, God enz. De echte zondaar/schuldige kan dus maar beter weg blijven uit de nabijheid van zijn slachtoffer plus naasten. Uit mededogen voor zijn/haar slachtoffers, maar ook uit zelfbescherming. Immers wie echt zondigt, die schendt ook zijn aangezicht, en dat blijft voelbaar, zichtbaar ondanks alle schaamte en spijt. Na echte zonden/schuld is dus ook geen gewoon, ongedwongen, van onschuld vergeven leven meer mogelijk. Wat de kerk en haar geloof ook beweren; geen priester noch barmhartige, genadige G'd kan dat realistische schuldbewustzijn wegpoetsen/leegmaken. We mogen slechts hopen dat dit in een leven hierna wél geschiedt, desnoods na een louteringsperiode. Redding hier is er slechts voor wie zich van zijn verkeerde inbeelding, illusies weet te ontdoen. Bij dat laatste kan de kerk en of psychotherapie enz. zeer wel helpen, maar ook een betrokken, trouwe geliefde. Gelukkig maar. Want wij mensen halen ons door onwetendheid en misverstanden maar wat graag onnodige ballast op de hals.
Mooi geschreven Lisette!
Ik kan me dan ook helemaal vinden in wat je schrijft, en heb ook veel aan Cursus in Wonderen.
En het mooie Thomas evangelie met uitleg van Bram Moerland.
De christelijke gnostiek heeft me veel rust gegeven en me dichter bij God gebracht.
We zoeken veel te veel buiten ons zelf.....Als de mens trouw betuigt aan de liefde die
in hem woont en zich daarmee verenigt,pas dan kun je zeggen 'het is volbracht'
Ja we hebben een goddelijk vonk in ons gekregen, de kunst is om die te ervaren en
er trouw aan te blijven en wat is God dan ineens dichtbij......Enkel Liefde!
in een ander artikel schrijf je dat de zondebok in het gezin 'kiest' voor deze rol. Ik ben het daar grondig niet mee eens. Het kind dat wordt uitgekozen als zondebok wordt beladen met de schuld van het gezin, en komt er hopelijk op een dag achter dat dit systeem helemaal niet klopt en meer zegt over de incompetentie van de ouders, waarna het kind zich hopelijk kan bevrijden van de verstikkende en onmogelijke taak die het is opgelegd. Geen enkel kind kiest voor deze rol, die rol wordt gekozen en opgelegd door de (narcistische onvolwassen) ouder! De zondebok kan tientallen jaren vechten tegen deze rol, maar zal altijd de zondebok blijven. Tegen een slachtoffer van pestgedrag (wat de zondebok in het gezin waarschijnlijk ook is, de pispaal van de ouders) zeg je niet dat hij er zelf voor gekozen heeft. De bevrijding ligt er juist in dat het de keus van de ouders is geweest om niet naar zichzelf te kijken (volwassen te zijn) en iemand uit te kiezen om alle schuld op te beladen. Dit gedrag en de gevolgen er van kan levens kosten. Echt heel kwalijk om te zeggen dat de zondebok hier voor kiest. Als kind, wonend in het huis met de bullies, heb je geen keus en geloof je wat er tegen je gezegd wordt. Als volwassene kun je na jaren therapie zeggen dat je klaar bent met de rol die je is opgelegd.
Welk ander artikel was dat?
Ik denk dat je gelijk hebt als het gaat om BEWUST kiezen, maar niet als we het enorme rijk van het onderbewuste erbij betrekken.