Is het oorlog en dus gerechtvaardigd om krachtig terug te slaan? Dat is de kwestie niet, stelt Erik Borgman. Hij is blij met de woorden van paus Franciscus, die zei dat wij in oorlog zijn omdat we de vrede hebben verloren. We moeten met elkaar in gesprek gaan, niet over de vraag hoe wij oorlog moeten voeren, maar hoe wij aan vrede kunnen bouwen. "Waar zit het geweld in ons leven, in onze samenleving, in onze wereld en hoe valt dat te verminderen?"
Lees meer over
Wordt het woord 'vrede' hier wederom niet gebruikt als vlag die een heel schip moet dekken terwijl de lading van dit schip in het midden wordt gelaten? In wezen gaat het immers om de lading, en niet om de naam die je aan het voer- of vaartuig geeft. Het moet namelijk gaan om recht en gerechtigheid; rechtvaardige verdeling van arbeid en zijn voortbrengselen: goederen en diensten, professioneel bestuur/beheer, medezeggenschap voor allen, ofwel democratie die ook de rechten van minderheden respecteert. Helaas slagen politici e.a. er niet in om dat voor elk mens ook goed te regelen. Ze blijven te vaak steken in behartiging louter van korte termijn eigen- c.q. landsbelang. Dat zou onderhand eens resoluut en massaal doorbroken moeten worden. Met de huidige stand van wetenschap en techniek, maar ook vanwege de hoeveelheid geld die nu mondiaal in omloop is achter de hand, moet dat toch eindelijk mogelijk zijn: honger de wereld uit, en kleding, een dak boven het hoofd, gezondheidszorg en onderwijs voor ieder, evenals vertegenwoordigende democratie. Maar dan moeten we wel containerbegrippen als vrede ook stelselmatig concreet inhoud blijven geven, anders voert ons c.q. het pauselijk spreken tot weinig meer dan hetgeen al is en geschiedt. Gezien de problemen in Afrika en het Midden-Oosten verdient deze concreetheid geen enkele vorm van uitstel!