“Het Maakt Echt Niet Uit wat we doen.” Is dat niet de enige logische consequentie van de gedachte dat God ons onvoorwaardelijk lief heeft? Lisette Thooft probeert zich voor te stellen wat dat impliceert. “Dat betekent dat de bodem uitvalt onder het ultieme belonings- en strafsysteem, de hemelse genade die we toch allemaal ergens hopen te bereiken, ik tenminste wel tot nog toe – het Doel der Doelen, de goddelijke zegen, de zeventig maagden, de heilige lauwerkrans. U weet wel.”
Lees meer over
Een Cursus in Wonderen
is er gelukkig ook in onze taal. 'Het maakt niet uit wat je doet' kan misleiden omdat geen mens iets zal doen wat niet in zijn aard ligt. 'We hoeven niet anders te zijn dan we zijn' is er dichterbij, daarom is zelfkennis de enige relevante kennis. Weten wie ik ben is van belang omdat daarmee de vergeving vanzelf komt. Ik ben niet mijn persoonlijkheid, die is het resultaat van een eindeloze reeks oorzaken en gevolgen, waarover ik niets te zeggen heb. Ik ben het bewustzijn waarin die persoonlijkheid met dit aftakelende lichaam verschijnt.
De onvoorwaardelijke liefde van God gaat vermoedelijk samen met eindeloos geduld om te wachten op liefdevol gedrag van onze kant. Waarom is een oordeel nodig? Dat is in tegenspraak met ons recht op vrijheid, zolang wij anderen dat niet misgunnen. Misschien beloont God die personen die vrijheid weten te combineren met liefde met synchroniciteitservaringen?
God wil dit en god wil dat .... God heeft dit gezegd en god heeft dat bedoeld.... Hoe komt men er toch steeds bij om altijd maar weer uit te gaan van zo'n dictatoriaal imago van de christelijke G'd? Wanneer maakt men eindelijk de stap van uiterlijke vorm (imago/verbeelding) van G'd naar de inhoud/betekenis daarachter?
De grote religies zijn allemaal voortgekomen uit de religieuze top- c.q. piekervaring in grote eenzaamheid van hun ziener, profeet, stichter. Ook het christendom!
Wat dus als God nu eens helemaal niet iets/iemand volkomen buiten en vreemd aan ons is, maar slechts de uit communicatiebehoefte voortgekomen verbeelding/materialisatie van iets/toestand welke ooit iemand (en menigeen in zijn voetspoor) ultiem gelukkig, vervuld, één met wereld en kosmos deed zijn/voelen?
God is liefde, zegt de eerste brief van Johannes. En in de Tien Geboden van Mozes wordt ons al voorgehouden dat we geen (naar onze eigen maat/wensen) gesneden beeld van Jahwe mogen/moeten maken. Wanneer leren we eindelijk eens dat dit gegeven ons genoeg moet zijn?
De eerste volgelingen van Jezus werden nog geen christenen genoemd, maar "mensen van de Weg". Probeer dus eens de Weg naar de religieuze top- of piekervaring van Jezus van Nazareth te volgen en voor zover mogelijk zelf te beleven. M.i. komt men dan veel verder op z'n zoektocht naar heil, genezing en vooral geluk plus levenszin!