Geweldloos verzet tegen onrechtvaardige wetten en daarop gebaseerd overheidsoptreden heet in de taal van het evangelie: demonen uitdrijven. Demonen als angst, zelfrechtvaardiging, onverschilligheid of vermeende onschuld. Voor katholieken is de rozenkrans in deze strijd een geliefd wapen. Erik Borgman nam de rozenkrans biddend op afstand deel aan een katholiek, Amerikaans protest tegen de wijze waarop de Verenigde Staten omgaan met vluchtelingen aan hun zuidgrens.
Lees meer over
Het is vast goed bedoeld, maar toch volstrekt onvoldoende. Gelovigen behoeft men niet te overtuigen om werken van barmhartigheid te doen. Jahwe/G'd behoeven we ook niet aan te roepen, want nog voor we spreken, weet Deze al wat wij verlangen.
Willen we verandering in de trends richting nog meer IK en eigen-volk-eerst, dan moet men niet God, maar de geestelijk blinden, doven en verdwaalden tot bekering zien te brengen, d.w.z. tot - met het hart - 'horen en zien' wat anderen wereldwijd nodig hebben om mens te zijn: eerlijk delen.
Er is dus een geloofwaardig getuigenis nodig, geen ritueel! Een offensief bijv. via media die nu hun oren louter laten hangen naar markt en consumptie. Een nieuwe p.Titus Brandsma is dus nodig om de pers herhaald op z'n geestelijke verantwoordelijkheid te wijzen.
Ware het dus niet beter om op te houden met preken voor eigen parochie? Moeten er niet juist aanhoudend appels uitgaan naar politici, bestuurders, overheden, beterverdieners om méér dialoog, geld, kennis en leiding aan te bieden t.b.v. verbetering v.d. bestaansvoorwaarden der armen in deze wereld? Wie alleen de grenzen wagenwijd openzet breekt geordende maar fragiele samenlevingen makkelijk af, bevordert ontworteling en ook morele decadentie. In de toenemende chaos, ontworteling en leegte geldt immers spoedig alleen nog het recht v.d. sterkste.
De bevoorrechten moeten dus nu het nog kan hun hart en handen openen én spreken. God heeft nl. geen andere handen of mond dan de onze!
Prachtig en krachtig gebaar ! Geloven houdt in vertrouwen op de kracht en werking van gebed.
Innerlijk weten dat een duidelijke intentie een energetische dus ook een concrete uitwerking heeft.
Ik ben zelf momenteel een gebedssnoer aan het maken voor de wereld. Niet een katholieke rozenkrans of een mala of een tasbih , maar een eigen versie waarin ik afbeeldingen verwerk van mij en mijn familie , mijn vrienden , politieke en religieuze leiders en directeuren van banken/multinationals. Het snoer krijgt symbolen van vrouwelijkheid , omdat dat in mijn ogen is wat de wereld en wij dus ook kunnen gebruiken : vrouwelijke energie die gemeenschapszin voedt, die ontvangend is, die emotionele verbinding aangaat, die om kan gaan met gevoelens van kwetsbaarheid. Die actief kan wachten, die koesterend en voedend is.
Het snoer sluit niemand uit , ook ikzelf ben onderdeel , ik sta nergens boven/buiten. Ook ik ben als
vrouw opgevoed met een nadruk op het ontwikkelen van mannelijke eigenschappen: daadkracht, denken, handelen. Voor mij is het woord eenheid meer toepasselijk dan God. Eenheid waarvan we allen deel uitmaken , wat maakt dat ieder gebaar, iedere intentie telt en invloed uitoefent op het geheel.
Meer over de Rozenkrans en haar gebruik, zaterdag 12 oktober 2019 om 10 uur 30 in het Dominicaans-centrum Het Steiger in Rotterdam. Over de Rozenkransicoon en de het schilderen van iconen.