Op een dominicaanse bezinningsbijeenkomst schreef Erik Borgman een tekst die het midden houdt tussen een gedicht en een gebed. Voor niemand bedoeld dan voor God en hemzelf. Schoorvoetend publiceert hij het hier toch. Overtuigd dat de tekst waar is.
Lees meer over
gewoon vinden we het
alles dat gesmoord wordt
onder het witte tapijt van macht waarop we tronen.
Nb.’doen we toch gewoon zonder je!’
Of zullen wij kiezen met jou te wonen?
“ Mijn God” verzuchten we op ieder hoogtepunt en in ons zwartste dal. En vaak bij alles daartussen. Behalen we goud of een o zo nodig doelpunt gaat de blik naar boven. U zou er niet meer zijn?? Overal en altijd! Maar hebt alles uit handen gegeven op de zevende dag. Het is aan ons nu … met U.