Het recht op abortus staat onder druk, lezen en horen wij. En oude stelling worden opnieuw betrokken: ‘baas in eigen buik’ staat tegenover ‘abortus is moord’. Theoloog Erik Borgman is daar diep ongelukkig mee. Wij zouden volgens hem de fundamentele vragen niet uit de weg moeten gaan en ons niet moeten laten bepalen door of verleiden tot framing. Hij beschouwt zichzelf als pro life en probeert daarin consequent te zijn. In het denken over oorlog en vrede, in het denken over armoede en uitsluiting, in het denken over migratie, maar evenzeer in het denken over de omgang met het begin en het einde van het leven. Hij doet een poging een nieuw uitgangspunt te vinden voor gesprek.
Lees meer over
Graag volg ik het gestelde. In België is abortus niet als recht toegelaten, maar aan bestraffing in bepaalde en brede context ontheven. 'Voorkomen van verlies aan mensenleven' (hier beginnend leven) lijkt een goede formule om euthanasievragen te overwegen. In een terminale fase, met onafwendbaar, onoplosbaar lijden, is mensenverlies voorkomen de kwestie niet meer, wel een zo menswaardig mogelijke beëindiging van het niet meer te voorkomen verlies van het concrete leven, met erkenning van alle relationele banden. Wie God absolute positiviteit noemt, denkt dan wellicht dat God daarbij in de besluitvorming aanwezig is op een wijze die liefde centraal stelt bij het verlies dat niet voorkomen kon worden.
Dank voor dit heldere, diepzinnige en respectvolle artikel, Erik. Het sluit volkomen aan bij mijn ervaringen en visie na veertig jaar gezondheidszorg. Het zou mooi zijn als dit geluid ook een kans kreeg in het publieke debat.
Slecht geschreven, aan alle kanten rammelend stuk. De auteur is warrig en weet geen punt te maken.