Er mag dan weer een nieuwe Theologe des Vaderlands verkozen zijn, nog wel in de Nacht van de Theologie. Toch is Erik Borgman er niet gerust op dat het goed gaat met zijn vakgebied. Er bestaan nogal wat misverstanden. Theologie is niet 'denken over religie', maar 'religieus denken'.
Lees meer over
Tegen de visie van Borgman en Stegeman is op zich weinig in te brengen. Aan hun theologisch waarnemen, reflecteren en denken gaat echter altijd iets vooraf dat helaas meestal wordt vergeten of weggemoffeld: de bevestiging (door Jezus en medemensen) van het individu als een goed, ja als een geliefde zoon/dochter van de Allerhoogste, die ons als eerste heeft liefgehad toen Hij/Zij ons als mens in het bestaan riep. Dat is de basis, de ultieme waarheid die wij als christenen geroepen zijn om allereerst zelf voelbaar/tastbaar te beleven, te verkondigen door ze anderen te doen ervaren. Dáár moet het religieus denken dus ook steeds weer beginnen. Bij: hoe komen we uit bij die ultieme waarheid over ons echte wezen, over wie wij echt zijn (een geliefd kind van God) en pas daarna: hoe krijgen wij de Zacheüssen (Luc. 19, 1-8) van deze wereld (de armen, buitengesloten mensen c.q. verschoppelingen inclusief diegenen die zichzelf hebben buitengesloten door wangedrag) uit hun spreekwoordelijke boom of schuilplaats/bunker? Hoe halen en houden we ze binnen de mensengemeenschap? (De volgorde in Jezus' gang - zie bijv. Mat. 17 - kan men hiervoor als exemplarisch beschouwen: pas na een nacht in diep gebed, of communio met God, plus zijn gedaanteverandering, daalde Hij af naar zijn leerlingen, en vervolgens naar de wachtende schare eenvoudige lieden die erop wachtten om tot waarachtig geestelijk leven gewekt te worden!)
Voor ons geldt daarom, dat wij eerst zelf ook die bevestiging van Gods-, c.q. liefdeswegen hebben ervaren én geïnternaliseerd. Is dat niet zo, dan komt men niet verder dan blabla: woordenspel voor de intellectuele elite c.q. intellectualisme. Daarvoor is Gods zoon echter geen mens geworden. Het Evangelie volgens Lucas geeft in hoofdstuk 19 vers 10 ons het antwoord:"De Mensenzoon is ( ) gekomen om te zoeken en te redden wat verloren was." Dus niet om ten behoeve van de 'verloren lopende schapen' de maatschappelijke structuren aan te klagen én te veranderen, maar om elk van die verloren zonen en dochters weer op het goede pad naar wel-zijn en echt geluk te zetten. M.a.w. hen bestand te maken tegen de wisselvalligheden en tegenslagen van het aardse leven.
Mij dunkt dat de katholieke/christelijke theologie allereerst die psychologische/spirituele Weg (van Christus) zou moeten blijven verkennen en verkondigen naar hoe wij mensen worden die "God zien" (ervaren) opdat wij vervolgens Gods handen en voeten zullen worden in een wereld die structureel gedoemd is een gebroken wereld vol gebroken en lerende mensen te zijn, en nimmer het paradijs op aarde.