Op Tweede Paasdag gaf Lisette Thooft een kort webinar over het onderwerp ‘zelfvergeving’. Jezelf vergeven is een belangrijke stap in een spirituele ontwikkeling, betoogt zij. Want zelfvergeving is eigenlijk: de pijn van het onvolmaakt zijn totaal accepteren, binnenlaten, voelen in het hart. En dat is nodig voor onvoorwaardelijke liefde.
Lees meer over
Zo herkenbaar Lisette🙏
Dankjewel voor deze mooie stappen.Dit zou toch in de schoolboeken moeten staan...want wie is er niet mee opgegroeid! En dit maakt je n beter mens.
Wat herkenbaar, bedankt voor de stappen , vooral stap 4 , lieve groet van Atie
Dank je wel Lisette!
Je oprechtheid opende me.
Waardoor ook de zgn.'stappen' ontspande en ruimhartige uitnodigingen werden.
Met graagte deel ik je gift.
Warme groet,
Pascale
Ik zie het toch heel anders. De keuze om niet naar het zwembad te gaan is geen wangedrag. Je had het goed geregeld door het de vader te vragen. Er was geen slechte intentie, je koos gewoon even voor jezelf. Waarom zou je daar sorry voor zeggen? We maken ook fouten vanuit onbewuste overtuigingen. Die kunnen achteraf wel tot problemen leiden maar dan is er toch die goede intentie geweest. We hebben nu eenmaal niet overal zicht op door onze patronen, de blinde vlekken. Zeg dus alleen sorry als je iemand bewust pijn hebt willen doen. Wees lief voor jezelf.
Jij ziet het heel anders inderdaad; je accepteert je blinde vlekken. Ik probeer juist zoveel mogelijk mijn bewustzijn te verruimen. Ik heb nooit de bewuste intentie om iemand pijn te doen. Toch doe ik weleens iemand per ongeluk pijn. En dan zeg ik sorry. Dan ga ik het proces aan van pijn durven voelen en mezelf vergeven. Dat vind ik het liefste dat ik voor mezelf kan doen.
Twee zienswijzen. Ik accepteer inderdaad mijn blinde vlekken, en ze zijn niet mijn schuld. Tegelijkertijd doe ik ook veel om mijn bewustzijn te verhogen. Ik zie het leven als een groot leerproces. In die zin ben ik dus ook lief voor mezelf. Het is belangrijk om te durven voelen. Pas dan kun je iets helen. Ik kan empathisch zijn als er iets fout gaat, uitspreken naar de ander hoe naar ik het vind en dat ik het graag anders had gewild, dat ik niemand pijn heb willen doen, maar met excuses maken voor wie ik op dat moment ben, met al mijn blinde vlekken, doe ik mijzelf tekort. Het zal voor velen misschien egoïstisch klinken en raar, maar ik zeg niet zo snel sorry meer. Soms glipt het uit mijn mond uit gewoonte. Vroeger zei ik de hele dag sorry voor alles als een sorry dat ik besta ;)
Door opeens te moeten schrijven over iets uit mijn kindertijd om duidelijk te krijgen en vergeving te vinden vergat ik de zo geplande zoom!
Maar dus toch mee op de energie en grote dank daarvoor en de inspiratie die je me later op schrift zond,
HARTElijk dank
Loes