De rouw van nabestaanden bij zelfdoding gaat gepaard met een reeks aan gevoelens, waarbij niet in het minst het gevoel van schuld. Liesbeth Gijsbers vertelt uit eigen ervaring hoe zij daarmee omging. Ze vond steun bij Levinas, die het begrip 'objectieve schuld' aandraagt. In het besef dat je als mens nu eenmaal niet almachtig, of volmaakt kunt zijn, vindt zij uiteindelijk een zachtere grondtoon en troost.
Lees meer over
Dankjewel om dit te mogen lezen.eindelijk iemand die verwoord en begrijpt. Ik worstel al sedert de zelfdoding van mijn enige kind met deze gevoelens. De schuld,De pijn,maar vooral het haar niet kunnen helpen en redden.niet op tijd?of niet de juiste manier of woorden of daden.ik ben nog geen moment boos geweest op mijn zo geliefde dochter.ik begrijp nu dat ze gevochten heeft tot het op was.ze stond ook voor iedereen klaar,altijd helpen maar zo dikwijls ontgoocheld en verraden en in de steek gelaten. Ik hou elke dag meer van haar maar het verdriet is elke dag groter.dank je.dit laat me alles wat klaarder zien.????????????????????????????❤????????
Prachtig verwoord.
Een helende hand in dit moeilijke proces.
en zo ga ik af op het einde van het tweede jaar zonder Tjerk, onze 27 jarige zoon die op 21 juni 2018 zelf koos voor een wanhopig eenzaam einde ver van huis en ver van zijn 8 mnd oude zoontje.
alles wat je beschrijft komt langs, bijna 2 jaar nu wordt het wel anders, maar niet zachter, schuld en schuld gevoel, boos op alles en iedereen inclusief mijzelf , een soort van berustong in het onherroepelijke, maar vooral veel pijn en verdriet over die zgn eigen keus.
dank voor je mooie schrijven , mij rest niets dan doorgaan, zonder werk, met kleinkinderen als lichtjes op mijn pad en lopen in de natuur als “ medicijn”
Het doet goed om te merken dat mijn verhaal over mijn eigen zoektocht door de rouw heen anderen tot troost kan zijn, zoals blijkt uit de reacties hieronder.
Het oogt misschien wat kil, dat juist deze hier onbeantwoord lijken. Schijn bedriegt: ik reageer in een PB...