Al jaren gaat Erik Borgman voor in het bidden van de kruisweg op Goede Vrijdag. Voor zijn boekje met teksten en afbeelding van die Kruisweg bestond plotseling de nodige belangstelling en het leidde zelfs tot debat. Hier gaat Borgman in op de kritiek van de Trouw-columnisten Sylvain Ephimenco en Bert Keizer.
Lees meer over
Erg mooi wat je zegt, Erik. Ik las vandaag Psalm 56, waarin de psalmbidder in vers 9, overmand door wanhoop, ontdekt dat God zijn tranen opvangt in een wijnzak. God laat geen traan van hem verloren gaan! Dat brengt de keer in de psalm, de wanhoop wijkt en er ontstaat een nieuwe ruimte om te leven. Hoe belangrijk is het stil te staan bij het lijden van een ander, ook als er ogenschijnlijk helemaal geen nieuwe ruimte ontstaat.
Beste Erik,
Je boekje over de Kruisweg vind ik heel mooi en ook bruikbaar; eenvoudig en diepzinnig. Van veel mensen hoor ik hoe het hen inspireert en troost. De troost is dan, zoals Marc van der Post het hierboven beschrijft: Iemand heeft er weet van en is erbij. Bij God doet mijn verdriet ertoe. Het doet ertoe: dat is ook de troost die de ene mens de ander kan geven.
Ik ben ook blij met je antwoord op de 'verlichte' commentaren van de beide Trouwcolumnisten Ephimenco en Keizer. Ik ben een paar keer met Bert Keizer in email-gesprek geweest, maar we bereikten elkaar helemaal niet. De gedachte dat er iets boven onze ratio kan bestaan is voor hem onbespreekbaar. Maar jij formuleert helderder dan ik het kan, dus ik hoop dat jouw antwoord hen onder ogen komt.
Veel inspiratie en een hartelijke groet