De afgelopen vijftig jaar hebben duizenden kloosters hun deuren gesloten. Het lijkt een onvermijdelijk gebeuren, want er zijn geen bewoners meer, geen fondsen, en in veel gevallen is er ook geen goed verhaal, geen missie, geen functie meer. We zien een omvangrijk kloosterlandschap langzaamaan verdwijnen. Er zijn makelaarskantoren en architectenbureaus gespecialiseerd in de herbestemming van oude kloostergebouwen. Er zijn beproefde procedures voor de behandeling van kloosterarchieven, bibliotheken en kunst. Niemand kan het meer ontgaan: overal worden kloosters omgevormd tot hotels en wellnesscentra, appartementenblokken, buurthuizen, musea en onderwijsgebouwen, of ze gaan tegen de vlakte.
