Onlangs verscheen Sympathie voor de duivel, het nieuwste boek van Jaap Goedegebuure ‘over de verbeelding van het kwaad in het werk van Nederlandse en Vlaamse schrijvers’. In dit artikel een bewerking van het nawoord.
Menu
Lang voordat ik een jaar of acht geleden aan dit boek begon, had ik met het kwaad al een verstandhouding opgebouwd. En dat niet als zijdelings geïnteresseerde maar als deelgenoot; ervaringsdeskundige, zoals dat tegenwoordig heet. Het beeld van de brede weg die volgens Mattheus 7 het kwaad behelst en onherroepelijk ten verderve leidt, werd me voorgehouden door een grootmoeder die vanwege haar lidmaatschap van de ultraorthodoxe Gereformeerde Gemeente goed thuis was in de Heidelberger Catechismus. Ze dwong me op de knieën met de spreuk dat wij mensen vanwege onze fundamentele verdorvenheid ‘ganselijk onbekwaam zijn tot enig goed en geneigd tot alle kwaad.’
